thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Stanisława Raczkowskiego Stanisław Stefan Raczkowski pseud.: Bułany, Bułanek, Florian, Lanca (ur. 29 stycznia 1912 w Łodzi, zm. 29 lipca 1944 w Suchedniowie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Jana, robotnika, i Leokadii z domu Liczoszewskiej. Po ukończeniu średniej szkoły w Łodzi i zdaniu matury w 1933 roku kontynuował naukę w Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W 1936 roku dostał przydział do 5 pułku strzelców konnych, w którym od 1938 roku był dowódcą 1 plutonu szwadronu cekaemów.
We wrześniu 1939 roku dowodził tymże plutonem i jednocześnie był zastępcą dowódcy szwadronu. 19 września, po śmierci dowódcy szwadronu, przejął dowodzenie tą jednostką. Po kapitulacji Armii Kraków dostał się 20 września do niewoli niemieckiej, z której uciekł i wstąpił w październiku wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski. Zagrożony aresztowaniem 29 grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-słowacką. Został internowany na Węgrzech. W kwietniu 1940 roku dotarł do Francji, gdzie został skierowany do 10 pułku strzelców konnych 10 Brygady Kawalerii Pancernej.