Nikołaj Michajłowicz Siedlariewicz, ros. Николай Михайлович Седляревич (ur. w 1905 r., zm. w 1993 r.) – rosyjski emigracyjny działacz skautowski, publicysta, oficer Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej
W 1920 r. jego rodzina zamieszkała w Grodnie. Od 1927 r. N.M. Siedlariewicz stał na czele miejscowej drużyny skautów pod nazwą Drużyna Skautów Rosyjsko-Białoruskich im. A.S. Puszkina, przemianowanej wkrótce na Drużynę Skautów Rosyjskich im. A.S. Puszkina w Grodnie. W 1928 r. kierował zimowym i letnim obozami skautowskimi. W kolejnych latach próbował utworzyć w Baranowiczach oddział organizacji „Witazie”. Od listopada 1937 r. pełnił funkcję przewodniczącego skautów rosyjskich w Polsce. Po ataku Armii Czerwonej na Kresy Wschodnie 17 września 1939 r., został aresztowany. Przebywał w więzieniach w Grodnie, a następnie Mińsku. W dniu ataku wojsk niemieckich na ZSRR skazano go na karę śmierci. W wyniku zbombardowania więzienia był przewożony do Mohylewa, ale zdołał zbiec. Powrócił do okupowanego Grodna, po czym założył firmę budowlaną. W 1943 r. ewakuował się do Protektoratu Czech i Moraw, gdzie jesienią 1944 r. wstąpił do nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Otrzymał stopień porucznika. Otrzymał funkcję pełnomocnego przedstawiciela gen. Andrieja A.