Yoav Tirosh. “Dating, Authorship and Generational Memory in Ljósvetninga saga: A Late Response to Barði Guðmundsson,” in Social Norms in Medieval Scandinavia, edited by Jakub Morawiec, Aleksandra Jochymek, Grzegorz Bartusik. Beyond Medieval Europe. Leeds: Arc Humanities Press - Amsterdam University Press, 2019, pp. 139–154..
Przypuszcza się, że saga została napisana między 1270 a 1290 rokiem, a wśród źródeł z których prawdopodobnie korzystał autor są sagi: Laxdoela, Eyrbyggja, Ljósvetninga oraz zaginione sagi Brjáns saga oraz Gauks saga Trandilssonar. Ponadto autor musiał zamieścić w swoim utworze sporą liczbę ustnych przekazów, które zmanipulował dla celów artystycznych. Dlatego też opinie co do jego historyczności są bardzo różne – od czystej fikcji do niemalże szczerej prawdy. Przyjmuje się jednak, że postaci Njala i Gunnarra są prawdziwe, gdyż odniesienie do nich można znaleźć także w innych źródłach. Gabriel Turville-Petre stwierdził, że celem autora nie było napisanie pracy historycznej, ale raczej wykorzystanie historycznych faktów na potrzeby eposu.
Streszczenie Hrútr i Hallgerdr thumb|Gunnarr i Hallgerdra