Wincenty Skoczyński (ur. 15 grudnia 1865 w Poznaniu, zm. 13 września 1927 tamże) – polski lekarz psychiatra i neurolog.

Życiorys Był synem dorożkarza Wincentego i Weroniki z domu Buschke. Miał sześcioro młodszego rodzeństwa. Uczył się w Gimnazjum św. Marii Magdaleny, szkołę ukończył z wyróżnieniem w 1885. W semestrze letnim tego roku zaczął studiować filozofię i slawistykę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, od semestru letniego roku następnego zmienił kierunek studiów na medycynę. Był stypendystą Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Młodzieży im. Karola Marcinkowskiego. Studia ukończył w 1899, wtedy zdał też lekarskie egzaminy państwowe. Pracował w poliklinice neurologicznej Emanuela Mendla w Berlinie, a pod koniec 1899 rozpoczął pracę w klinice neurologiczno-psychiatrycznej szpitala Charité u Friedricha Jolly′ego, a potem u Theodora Ziehena jako lekarz wolontariusz, w 1900 roku otrzymał stanowisko prymariusza. W Charité pracował do końca września 1905.

Tytuł doktora medycyny uzyskał na Uniwersytecie w Bonn, po przedstawieniu dysertacji Beitrag zur Kenntnis der Sprachbewegungshalluzinationen und ihrer Beziehung zum Gedankenlautwerden 30 lipca 1910, referentem pracy był Alexander Carl Otto Westphal.