W grudniu 1943 roku wziął udział w nieudanej próbie przedostania się tego oddziału (135 osób) na Wołyń, od czerwca 1944 roku był oficerem szwadronu kawalerii dywizyjnej (do 26 lipca) i następnie oficerem łącznikowym 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. Nie udało mu się dołączyć do powstania warszawskiego, został zatrzymany na Pradze.
Urząd Bezpieczeństwa aresztował go 26 grudnia 1944 roku na Pradze. Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie z 20 lutego 1945 roku został skazany na 6 lat więzienia. Po amnestii Romaszkan wyszedł z więzienia 5 grudnia 1945 roku. Powrócił do Białej i podjął pracę w BGK, gdzie pracował do 1 lutego 1949 roku. Był inwigilowany przez UB, które utrudniało mu zatrudnienie, co powodowało, że wielokrotnie zmieniał pracę.
14 lutego 1956 roku zginął potrącony przez samochód. Niektórzy historycy sugerują, że była to zbrodnia inspirowana przez Służbę Bezpieczeństwa.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
Życie rodzinne Był z pochodzenia Ormianinem, synem Artura, dyrektora w BGK, i Zofii z domu Lewandowskiej. Ożenił się Marią z Piekłów (ur. w 1913 roku). Mieli dwie córki: Barbarę, późniejszą Zawadzką (ur. w 1946 roku) i Marię, późniejszą Ćwiękałę (ur.