Jego największymi sukcesami w kolarstwie było mistrzostwo Polski w szosowym wyścigu drużynowym w 1957 (z Gwardią), wicemistrzostwo Polski w kolarstwie przełajowym (1964) oraz brązowy medal mistrzostw Polski w wyścigu indywidualnym ze startu wspólnego (1960). Kilkukrotnie startował w Wyścigu dookoła Polski. W 1958 był nawet liderem przez jeden etap, a w końcowej klasyfikacji zajął 9. miejsce. W 1960 zajął 10 m., a w 1961 – 8 m. w klasyfikacji końcowej wyścigu. W 1964 wygrał jeden z etapów tego wyścigu.

Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako trener. Jego zawodniczki zdobyły 15 tytułów mistrzyni Polski w jeździe figurowej indywidualnie (Grażyna Dudek – 5 razy w latach 1974–1978, Helena Chwila – 4 razy w latach 1979–1981 i 1984, Mirella Gawłowska – 6 razy w 1983 i w latach 1985–1989).

Przypisy

Bibliografia Bogdan Tuszyński, Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, Warszawa 1995. Władysław Zieleśkiewicz, Encyklopedia sportów zimowych, wyd. PWN, Warszawa 2001. Bogdan Chruścicki, Jacek Żemantowski Piruetem przez historię, wyd.