Marian Fąka (ur. 25 listopada 1924 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 15 listopada 2013 w Poznaniu) – kapłan katolicki, kanonista, profesor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu, protonotariusz apostolski.
Życiorys
Pierwsze lata życia spędził w Ostrowie Wielkopolskim. Wcześnie związał się z ruchem skautowskim skupionym wokół ks. Lecha Ziemskiego. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Kielcach, gdzie był zaangażowany w działania Armii Krajowej i gdzie na tajnych kompletach w 1944 r. zdał maturę. Po wojnie wstąpił do seminarium duchownego. W 1949 r. z rąk abp. Walentego Dymka przyjął w Poznaniu święcenia kapłańskie. Pierwszą placówką duszpasterską była parafia w Bojanowie, a następnie pełnił posługę w parafii katedralnej w Poznaniu. W 1957 r. został mianowany notariuszem w Metropolitalnym Sądzie Duchownym w Poznaniu, w którym w 1984 r. objął stanowisko oficjała. Był także kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej w Poznaniu. Pełnił rolę postulatora w procesach beatyfikacyjnych bł. Edmunda Bojanowskiego, bł. Sancji Szymkowiak i bł. Marii Karłowskiej.