Kariera Alquié została zdominowana przez dekady polemiki między jego kartezjanizmem a spinozizmem Martiala Gueroult. Sprzeciwiał się wszelkim formom filozoficznego monizmu i czuł, że życie ludzkie jest przeniknięte różnymi formami dualizmu. Był przeciwnikiem totalitaryzmu i marksizmu, i, podobnie jak jego przyjaciel André Breton, bliski był surrealizmowi. Alquié uważał surrealizm za formę filozofii. Jest to akt wyzwolenia i jednocześnie forma samowiedzy. Filozofia surrealizmu jest teorią miłości, życia, wyobraźni, relacji człowieka i świataFerdinand Alquié, Cahiers de jeunesse, wyd. Paule Plouvier, Age d'Homme , 2003, s. 39.. Surrealizm jest formą "całkowitego wyzwolenia" i "dążenia do prawdy"Ferdinand Alquié, Philosophie du surréalisme, Champs, 1977, "Avant-propos"..
Publikacje Leçon de philosophie, 2 vol., Didier, 1931-1951. Notes sur la première partie des Principes de la philosophie de Descartes, Éditions Chantiers, 1933. Le Problème moral, Éditions Chantiers, 1933. Les États représentatifs, Éditions Chantiers, 1934. Les Mouvements et les actes, Éditions Chantiers, 1934. Plans de philosophie générale, Éditions Chantiers, 1934;