Wiesław Domaniewski (ur. 2 stycznia 1896 w Warszawie, zm. 29 października 1992 w Bydgoszczy) – żołnierz, działacz polityczny i społeczny, prezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce.
Życiorys Urodził się 2 stycznia 1896 w Warszawie. Był synem Czesława Domaniewskiego h. Lubicz (1861–1936) i Zofii z domu Janiszewska h. Ostoja. Miał brata Jerzego (zm. 1945 w Oranienburgu) i trzy siostry: Irenę (1894–1984), Halinę (1897–1973) i Wandę (1899–1977). Jego żoną była Zofia Domaniewska z domu Sobolewska primo voto Godlewska (zm. 1983).
Od 1916 był członkiem POW. W latach 1919–1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej służąc w 35 pułku piechoty walczył na Wołyniu. W 1921 ukończył studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, w latach późniejszych naukę kontynuował w Berlinie i Paryżu. W okresie 1921–1922 pracował w warszawskiej ekspozyturze Związku Przemysłowców Bielsko-Bialskich. Od 1926 pracował w Prezydium Rady Ministrów. W latach 1928–1930 był zastępcą Sekretarza Państwowego Banku Rolnego, 1932–1933 radcą finansowym Ambasady RP w Paryżu, 1933– naczelnik wydziału w Ministerstwie Skarbu „za zasługi na polu rokowań finansowo-gospodarczych”., 1937–1939 dyrektorem Departamentu Obrotu Pieniężnego Banku Polskiego. W lipcu 1939 został mianowany wiceprezesem Banku Gospodarstwa Krajowego.