Rys historyczny Białaczka włochatokomórkowa została po raz pierwszy opisana w 1920 roku, przy czym do jej oznaczenia stosowano różne nazwy: białaczka histiocytyczna, białaczkowa reticuloendotheliosis, mielofibroza limfatyczna. Szerzej scharakteryzowana została dopiero w 1958 roku przez Berthę A. Bouroncle, Bruce'a K. Wisemana oraz Charlesa A. Doana, którzy opisali ją jako unikalną jednostkę chorobową z wyraźną charakterystyką cech histopatologicznych i klinicznych. Na podstawie obserwacji mikroskopowej cytoplazmatycznych wypustów przypominających włoski amerykańscy badacze, Robert Schrek i William J. Donnelly, w 1966 roku zaproponowali na oznaczenie tego podtypu białaczki termin „włochatokomórkowa” (ang. hairy cell).
Epidemiologia Ocenia się, że częstość występowania tej postaci białaczki oscyluje wokół 2% wszystkich białaczek. Dotyczy ona około 600 nowych przypadków diagnozowanych co roku w Stanach Zjednoczonych oraz około 1400 przypadków w Europie. Zapadalność w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej szacuje się na 1 przypadek na 3 mln osób rocznie.