W tym czasie Towarzystwo liczyło 1019 członków, z czego 475 było mieszkańcami Lwowa, a 12 było z Imperium Rosyjskiego. Członkowie dzielili się na zwykłych, korespondencyjnych i honorowych. Filie Towarzystwa działały w Borysławiu, Drohobyczu, Kołomyi, Nowym Sączu, Przemyślu, Samborze, Stanisławowie, Stryju i Tarnowie. Do 1917 Towarzystwo zorganizowało siedem zjazdów techników, z czego trzy odbyły się we Lwowie. Podczas zjazdu w 1925 postanowiono, że w przypadku rozwiązania Towarzystwa jej aktywa zostaną przeniesione na rzecz Politechniki Lwowskiej z przeznaczeniem na stworzenie funduszu stypendialnego, dla studentów kontynuujących naukę za granicą. Organizacja posiadała własną bibliotekę, która dużą część zbiorów otrzymywała jako darowizny, w 1934 liczyła 2578 pozycji i roczniki 52 czasopism. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie było jednym z poprzedników powojennej Naczelnej Organizacji Technicznej. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie zakończyło działalność we wrześniu 1939 po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną.