Dołęga opublikował wiele prac naukowych, w których od zainteresowań z zakresu klasycznej filozofii przyrody przechodził do szeroko pojmowanej ekofilozofii, zwłaszcza sozologii. Stworzył własną, oryginalną dyscyplinę naukową sozologię systemową, którą definiuje jako naukę „o systemowej ochronie biosfery przed destrukcyjnym oddziaływaniem na nią antroposfery” (Dołęga 1998, s.37). W tej koncepcji naukowej połączył dorobek nauk przyrodniczych z naukami humanistycznymi, wypracowując własny i unikalny interdyscyplinarny, systemowy model ochrony środowiska społeczno – przyrodniczego. Został on szerzej przedstawiony w książkach: Człowiek w zagrożonym środowisku (Warszawa 1998); Koncepcja sozologii systemowej (Warszawa 2001); Zarys sozologii systemowej (Warszawa 2005). Swoją dyscyplinę naukową rozwijał na gruncie Katedry Filozofii Ekologii, wchodzącej w skład Instytutu Ekologii i Bioetyki UKSW – placówek o unikalnym charakterze w skali kraju, znanych z organizacji wielu prestiżowych sympozjów i konferencji. Tam też redagował międzynarodowe czasopismo naukowe „Studia Ecologiae et Bioethicae” (wydawane od 2000 r.) w charakterze redaktora naczelnego. Na UKSW organizował co roku cykliczną konferencję naukową pt.