Góry Księżycowe, na południo-zachód Abissynii.", str. 107-108), a także Krótki przegląd kuli ziemskiej...''' jeszcze w 1901 roku.
Na pierwszych mapach góry Kong miały uniemożliwiać ujście rzeki Niger do Oceanu Atlantyckiego – Niger miał wysychać w obszarze bezodpływowym wewnątrz kontynentu. Na mapach z późniejszego okresu góry mają już krótszy przebieg, a Niger swobodnie uchodzi do Atlantyku – zgodnie z odkryciami Richarda i Johna Landerów.
Z czasem, mimo częściowego podważenia przebiegu gór, pasmo nadal pojawiało się, choć już na krótszym odcinku. Ogółem zidentyfikowano 40 map wydanych w latach 1798−1892, które przedstawiały góry Kong. Utrzymywanie się tych gór na mapie pomimo braku potwierdzenia ich istnienia można tłumaczyć tym, że XIX-wieczna kartografia „opierała się częściowo na nielogicznych czynnikach, takich jak estetyka, przyzwyczajenie czy potrzeba zapełnienia białych plam”.
Ostatecznie do wymazania tego fikcyjnego pasma górskiego doszło dzięki wyprawie francuskiego badacza Louisa Gustave'a Bingera, którego ekspedycja w latach 1887−1889 prowadziła badania nad rzeką Niger.