Arciszewski był gorącym zwolennikiem Socyna i pozostawał z nim w stałym kontakcie, a w 1594 wydał na własny koszt jego dzieło „De Jesu Christo Servatore” (O Jezusie Chrystusie Zbawicielu), zaopatrując je w przedmowę. Hojnie łożył w Śmiglu na zbór oraz znaną z wysokiego poziomu nauczania, znajdującą się tam szkołę. Na lata 1592–1595 przypadła jego najżywsza działalność, po czym ośrodek śmigielski zaczął tracić na znaczeniu. W rezultacie po 1600 wybitniejsi działacze przenieśli się do Rakowa, a Eliaszowi zabrakło środków na dalsze wspieranie ruchu braci polskich. Zadłużył się u Kaspra Jaruzela Brzeźnickiego, po czym w latach 1608–1618 stopniowo utracił cały swój majątek. Po utracie Śmigla przeniósł się do Nietążkowa, gdzie pełnił rolę patrona i kaznodziei.
Był żonaty z Heleną Zakrzewską i pozostawił synów: Krzysztofa, Eliasza Młodszego, Bogusława oraz kilka córek. Obaj synowie, za zabójstwo K.J. Brzeźnickiego (palestranta, którego rzekome machinacje doprowadziły rodzinę Arciszewskich do ruiny) w 1623 r. zostali skazani na infamię oraz banicję.
Przypisy
Bibliografia
Eliasz Kategoria:Bracia polscy (biografie) Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Duchowni braci polskich Kategoria:Duchowni protestanccy Kategoria:Ludzie związani ze Śmiglem Kategoria:Szlachta ariańska w Polsce Kategoria:Teolodzy braci polskich Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w XVII wieku