Szybko okazało się jednak, że nowa organizacja jest przede wszystkim sojusznikiem króla w konflikcie z Wafdem.
Lider Sadu Partia Mahira i an-Nukrasziego odniosła ogromny sukces w wyborach parlamentarnych w 1938, w których wzięła udział w ramach bloku z partią Liberalno Konstytucyjną. Uzyskała 193 mandaty (na 294), podczas gdy jedynie 12 przypadło członkom WafduStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 63. . (według innego źródła partia ta świadomie oddała zwycięstwo wyborcze). W koalicyjnym rządzie Mahir został ministrem finansów, jednak jeszcze w tym samym rokuStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 67. . Brytyjczycy wymusili na królu utworzenie rządu przez bardziej przychylny im Wafd; Ahmad Mahir objął stanowisko przewodniczącego parlamentu.