thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Kazimierza Rzepkę Kazimierz Rzepka pseud.: Ognik (ur. 1 marca 1915 w Biadolinach Szlacheckich, zm. 26 listopada 1943 w Lesienicach) – oficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik piechoty służby stałej, cichociemny.
Życiorys Był synem Szczepana, rolnika, i Honoraty z domu Solak. W latach 1930–1934 uczył się w Korpusie Kadetów w Rawiczu, uzyskał tam maturę i kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Dostał przydział do 8 pułku piechoty Legionów, w którym dowodził plutonem w 1 kompanii karabinów maszynowych I batalionu.
We wrześniu 1939 roku walczył w macierzystym pułku jako dowódca 3 kompanii. Walczył pod Iłżą, Piłatką, Cześnikami i Tarnawatką, gdzie był ranny i dostał się do niewoli. Uciekł z obozu przejściowego w Krasnobrodzie. 21 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech. W grudniu dotarł do Francji, gdzie został skierowany do 3 pułku piechoty, w którym dowodził 3 plutonem 2 kompanii I batalionu. Brał udział w ciężkich walkach kampanii francuskiej. W czasie tych walk był czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.