27 stycznia 1918 podpisał traktat pokojowy, a 30 stycznia odezwę do narodu niemieckiego o udzielenie Ukraińskiej Republice Ludowej pomocy przeciw agresji bolszewickiej. Apel był formalną podstawą wkroczenia armii niemieckiej i austro-węgierskiej na Ukrainę, skąd w lutym-marcu 1918 wyparły siły bolszewickie.
Od 24 marca 1918 do 28 kwietnia 1918 minister spraw zagranicznych w rządzie Wsewołoda Hołubowycza. Tuż przed przewrotem hetmańskim aresztowany na krótko przez Niemców. Wycofał się z działalności politycznej, w okresie Hetmanatu pracował w wydawnictwie Knyhospiłka, później pozostał w USRR. Był współpracownikiem Instytutu Ukraińskiej Terminologii Naukowej (ukr. Інститут Української Наукової Мови) Wszechukraińskiej Akademii Nauk, wykładowcą w szkołach wyższych Kijowa.
30 października 1930 aresztowany przez GPU w sprawie tzw. Ukraińskiego Centrum Narodowego (mistyfikacja OGPU). 21 marca 1932 postanowieniem trójki przy Kolegium GPU USRR skazany na trzy lata obozu koncentracyjnego. Karę odbywał w łagrach Biełbałtłaga (Kanał Białomorsko-Bałtycki). W 1933 postanowieniem GPU USRR karę zwiększono o kolejne 5 lat zesłania i zesłano go do Miedwieżjegorska, gdzie pracował jako archiwista zarządu Kanału Białomorsko-Bałtyckiego. 12 listopada 1937 ponownie aresztowany przez NKWD.