Autor nowej metody eksploatacji pokładów węgla, polegającej na zastąpieniu tzw. wybierki filarowej z zawałem – wybierką szachownicową, powodującą oszczędność drewna oraz wzrost wydajności pracy rębacza z ok. 3,5 tony węgla na dniówkę do ok. 4 ton.
W 1857 przedstawiciel fiskusa górniczego przy zakupie obszaru młyńskiego Klimzy pod budowę kolonii robotniczej (obecnie Klimzowiec, dzielnica Chorzowa); w latach 1859–1863 podzielił zakupiony grunt na działki budowlane.
W latach 1861–1866 ponownie zatrudniony w kopalni Królowa Luiza w Zabrzu, od 1864 radca górniczy, od 1865 dyrektor kopalni. Rok później przeniósł się do kopalni Król. W 1868 wprowadził nowy system zmianowy, uzyskując dwukrotne zwiększenie postępu drążenia chodników pod ziemią.
Przez wiele lat podejmował starania o przekształcenie osady hutniczej Królewska Huta (obecnie Chorzów) wraz z pobliskimi osiedlami robotniczymi w związek komunalny, tj. gminę miejską. Działania te były blokowane aż do 1865 roku przez zarząd huty „Królewskiej”, obawiającej się wprowadzenia podatków na rzecz nowej gminy.
Od 1868 kierował negocjacjami z von Donnersmarckiem w sprawie sprzedaży państwowej Huty Królewskiej (sprzedano ją niespełna dwa lata później).