Za klasyczne w tym zakresie uważa się badania M. Bensafiego (2002). Porównano w nich czas reakcji na dwa odmienne zapachy - indol i wanilinę oraz ocenę emocjonalną tych zapachów. Badanych poproszono o dokonanie oceny intensywności zapachu oraz dokonanie jego oceny afektywnej. Okazało się, że czas rekcji dla nieprzyjemnego zapachu był istotnie krótszy niż dla przyjemnego. Stwierdzono jednocześnie, że różnice te są szczególnie wyraziste przy podawaniu zapachu do prawego nozdrza, czyli prawej do półkuli mózgu. Można więc przypuszczać, że odkodowywanie negatywnego afektu wywołanego przez zapach jest skuteczniejsze w wypadku prawej półkuli, co daje się wyjaśnić jako zachowanie obronne, czyli szybkie przetwarzanie wskazówki niebezpieczeństwa.
Inne badania Bensafiego (2003) dotyczyły sposobu przetwarzania zapachów o różnej wartości emocjonalnej (przyjemnych, nieprzyjemnych i neutralnych). Badani mieli za zadanie rozpoznać zapach, określić czy jest im znajomy, następnie ocenić jego intensywność i to, czy jest dla nich przyjemny. Badani byli przy tym proszeni o jak najszybsze wykonanie tych czynności. Co istotne, kolejność wykonywanych zadań dla każdego badanego była inna.