W kolejnych latach, do 1930, działał w Partii Liberalno-Konstytucyjnej.
Był faktycznym autorem deklaracji przedstawionej przez Wielką Brytanię 28 lutego 1922, w której Egipt został uznany za niezawisłe państwo, z czterema zastrzeżeniami. Brytyjczycy zachowywali prawo do obrony Egiptu przed zewnętrzną agresją, kontroli brytyjskich połączeń komunikacyjnych na terenie kraju, opieki nad cudzoziemcami i ich interesami na terenie kraju, kontroli sytuacji w SudanieStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 30. .. W 1922 wszedł do rządu Abd al-Chalika Sarwata. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1923, zdecydowanie wygranych przez WafdStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 36. .. W roku następnym wszedł do rządu Ahmada Ziwara jako minister spraw wewnętrznychStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 43. . i odgrywał w nim kluczową rolę. Był przeciwnikiem egipskiej konstytucji i negatywnie oceniał parlamentaryzm w ogóle, toteż w 1928 król Fuad I nie powołał go na premiera, preferując bardziej umiarkowanego Muhammada Mahmuda.