W 1816 r. Pruski Zarząd Górnictwa zlecił Krigarowi budowę parowozu zębatego, w oparciu o dokonane obserwacje. Wiosną tego samego roku Królewski Wyższy Urząd Górniczy dla Śląska (niem. Königliches Oberbergamt für Schlesien) postulował władzom centralnym zastosowanie wynalazku do transportowania węgla z zagłębia wałbrzyskiego w stronę portu w Malczycach. Gotowa maszyna Krigara – pierwszy parowóz zbudowany poza Anglią, w kontynentalnej Europie – po prezentacji na pokazach w Berlinie, został przewieziony do Chorzowa, gdzie miał służyć Hucie Królewskiej. Po ponownym złożeniu lokomotywy nie dało się jednak ponownie uruchomić.
Krigar, pracując w Królewskiej Odlewni Żeliwa, zbudował w 1818 roku drugą, większą lokomotywę, opartą na wcześniejszym projekcie. W 1819 r. maszyna trafiła do Völklingen w Zagłębiu Saary, gdzie do października 1821 r. pracowała jako kolejka kopalniana w zakładach górniczych Geislautern, przechodząc w międzyczasie kilka napraw. Również ta lokomotywa nie była regularnie używana, prawdopodobnie z powodu niezrozumienia zasady działania przez załogę.