Osobne żądania dotyczyły wolności słowa, zwłaszcza wolności publikacji prasowych, która również na żądanie brytyjskie została ograniczona. Ziwar musiał również zgodzić się, by śledztwo w sprawie zamachu na Stacka zostało przeprowadzone przez funkcjonariuszy brytyjskich, a urzędnicy brytyjscy zwolnieni z posad przez rząd Zaghlula otrzymali wysokie odszkodowania. Sam wszczął represje przeciwko partii Wafd, podejrzewanej o zainspirowanie zamachu, a jej zwolenników usunął z administracji państwowej. Bez powodzenia usiłował uzyskać dla swojego gabinetu poparcie Partii Liberalno-Konstytucyjnej.
Mimo represji, Wafd wygrał wybory parlamentarne rozpisane w grudniu 1924, uzyskując ponad 60% głosów. Po burzliwym pierwszym posiedzeniu niższej izby parlamentu król rozwiązał go i zarządził kolejne wybory. Ziwar pozostawał premierem, jego rząd został jedynie zrekonstruowany i uzupełniony o ministrów z Partii Liberalno-Konstytucyjnej, obok bezpartyjnych i przedstawicieli Partii Zjednoczenia. Przetrwał do maja 1926, gdy po kolejnych przedterminowych wyborach król zgodził się na utworzenie rządu przez Wafd, który ponownie odniósł wyborczy sukces.