Afon Camwy, ‘wijąca się rzeka’), nawadniający obszar trzech lub czterech mil (pięciu lub sześciu kilometrów) z każdej strony 50-milowego (80-kilometrowego) odcinka rzeki, i tworzący najżyźniejsze pola w Argentynie. Do 1885 roku produkcja pszenicy osiągnęła 6000 ton, z pszenicą produkowaną przez kolonię zdobywającą złoty medal na międzynarodowych ekspozycjach w Paryżu i Chicago.

Ujście rzeki Chubut – płytkie i z przemieszczającymi się mieliznami – sprawiało znaczne trudności w żegludze, dlatego zadecydowano o potrzebie budowy kolei łączącej dolinę dolnej Chubut z Puerto Madryn (Golfo Nuevo, na południu Półwyspu Valdés). W 1884 roku Argentyński Kongres sankcjonował konstrukcję kolei, Ferrocarril Central del Chubut, przez Lewisa Jonesa y Cia. Lokalne zbieranie funduszy na projekt okazało się trudne, Lewis Jones udał się więc do Wielkiej Brytanii celem pozyskania pieniędzy. Tam też zdobył wsparcie inżyniera Asahela P. Bella. Prace nad koleją rozpoczęto w 1886 roku. Przybycie kolejnych 465 walijskich osadników na parowcu Vesta okazało się korzystne dla tego przedsięwzięcia. Miasto, które wzniesiono na krańcu kolei, nazwano Trelew (Miasto Lew) na cześć Lewisa Jonesa.