Specimen, str. 4). Jednakże dokładne badania paleograficzne przesunęły czas powstania manuskryptu na VI/VII wiek n.e. Frederic Kenyon uważał, że pochodzi z VII wieku i tak jest datowany na liście rękopisów Septuaginty.

Zachowały się 32 papirusowe karty kodeksu. Tekst jest pisany pismem pochyłym, litery są nieregularne. Pisarz swobodnie używa przydechów i akcentów. Tekst jest pisany pismem ciągłym do tego stopnia, że kopista ani nie zaznacza końcówek psalmów ani nie wyróżnia tytułu psalmu od reszty tekstu. Cechy tekstu i niewprawiona ręka kopisty wskazują, że nie był on wprawnym skrybą ani wykształconym pisarzem. Wykazano również, że tekst tego kodeksu ściśle koresponduje z saidzkim psałterzem pochodzącym z Górnego Egiptu (BM, Pap. Codex Orientales 5000) opublikowanym w 1898 roku przez E.A. Wallisa Budge.

Został opublikowany przez Tischendorfa (Monumenta Sacra Inedita, nov.coll.1., 1855), oraz wykorzystany przez Henry’ego Swete’a i Alfreda Rahlfsa w ich edycjach Septuaginty.

Manuskrypt jest przechowywany w Bibliotece Brytyjskiej w Londynie (P. Inv. Nr. 37).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Biblioteka Brytyjska Kategoria:Manuskrypty biblijne z VI wieku Kategoria:Manuskrypty biblijne z VII wieku Kategoria:Psałterze Kategoria:Rękopisy Septuaginty Kategoria:Stary Testament