Konstanty Kontrym (ur. 21 grudnia 1891 w Dubnie, zm. 1967) – generał major Armii Czerwonej, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z patriotycznej rodziny ziemiańskiej, skończył 7 klas szkoły powszechnej w Dubnie, w latach 1902–1903 był elewem Korpusu Kadetów w mieście Orzeł. W latach 1910–1913 studiował na Państwowym Uniwersytecie Politechnicznym w Petersburgu, w 1913 wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego, był szeregowym i podoficerem 139. Pułku Piechoty w Wiatce. Na początku 1915 na kursie oficerskim w Kazaniu, po którym został podporucznikiem piechoty. Dowódca plutonu, potem kompanii w 333. Pułku Piechoty w stopniu podporucznika, następnie dowódca kompanii zwiadu i batalionu 139. Pułku Piechoty na Froncie Zachodnim w stopniu porucznika. Trzykrotnie ranny podczas I wojny światowej. Po rewolucji październikowej 1917 został instruktorem i dowódcą oddziału Czerwonej Gwardii. W 1918 został szefem sztabu 28. Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. W latach 1919–1920 był dowódcą południowego oddziału grupy wojsk 6. Armii Czerwonej Frontu Północnego, później dowódcą 88. Pułku Piechoty 10. Dywizji Piechoty. W latach 1918–1922 walczył w wojnie domowej w Rosji, w której był dwukrotnie ranny. W 1921 ukończył Wyższą Szkołę Piechoty, a w 1922 kurs w Akademii Wojskowej w Moskwie, po czym został dowódcą 170.