Użycie bojowe Mimo zadeklarowania masowej produkcji (500 szt.), program Al Kahir bez udziału Niemców miał problemy rozwojowe. Egipscy inżynierowie starali się modyfikować rakiety według rozwiązań sprzed II wojny światowej. Kłopoty powiększyła recesja z 1964 roku. W chwili wybuchu wojny sześciodniowej w 1967, Egipt mógł mieć jedynie kilka takich rakiet. Nie wiadomo, by któraś z nich została użyta. Kilka kolejnych lat spędziły w magazynach. W 1971 roku pociski zostały ponownie przetestowane i zakonserwowane.
Gdy w 1973 nadciągała wojna Jom Kipur, Anwar as-Sadat kazał przygotować rakiety do walki. Okazało się jednak, że nie mają one sprawnych układów naprowadzania, a rodzimym technikom nie udało się naprawić ani zreplikować nowych urządzeń. Rakiety zostały wysłane na zachodni brzeg kanału Sueskiego jako pociski niekierowane. Cały zapas rakiet został wystrzelony w kierunku izraelskich umocnień Bar-Lew na półwyspie Synaj, ale żaden z nich nie trafił. Rozrzut był tak duży, że wywiad izraelski miał problem z ustaleniem, co było celem ataku.