W 1983 at-Tilmisani przekonał jej kierownictwo, by Bracia Muzułmańscy – nie mogąc zarejestrować samodzielnej partii – podjęli współpracę z innymi, legalnymi strukturami politycznymi i w ramach działających instytucji władzy dążyli do islamizacji Egiptu. Doszło również do decentralizacji organizacjiJ. Zdanowski, Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009, s.111-113..

W 1984 Bracia Muzułmańscy zdobyli w wyborach parlamentarnych osiem mandatów (startowali z list Nowego Wafdu). W ocenie at-Tilmisaniego był to znaczący sukces, jednak praktyka kolejnych lat wykazała, że ich wpływ na politykę państwa był znikomy. W rezultacie działalność Najwyższego Przewodnika znowu stała się przedmiotem krytyki ze strony radykalnego skrzydła Bractwa, zarzucającego mu legitymizowanie autorytarnych rządów Mubaraka i nadmierną ugodowość wobec władzy. At-Tilmisani nie zmienił jednak swojego przekonania o sensowności udziału w pracach parlamentu. Już po śmierci Najwyższego Przewodnika, zgodnie z jego przekonaniami organizacja wystawiła swoich kandydatów również w kolejnych wyborach w 1987, uzyskując 38 mandatów w ramach koalicji Blok Islamistyczny.

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1986 Kategoria:Najwyżsi Przewodnicy Braci Muzułmańskich w Egipcie Kategoria:Egipscy prawnicy