Postać Madonny jest delikatniejsza w rysie, niż inne, które wychodziły spod pędzla uczniów Squarcione. Być może odegrał tutaj swoją rolę wpływ przedstawień Filippo Lippiego, którego obrazy Crivelli musiał widzieć w Padwie. Madonna ma lekko pochyloną głowę w kierunku Chrystusa, stojącego na jej kolanie. Dzieciątko trzyma w ręku owoc. Z ogromem granatu płaszcza Madonny kontrastuje jej ozdobna haftowana suknia z perłami. Perły zostały uwypuklone dzięki znanej w późnym gotyku technice pastiglia in gesso (pol. pastylka gipsowa). Sposób przedstawieni Dzieciątka jest charakterystyczny dla wielu dzieł Crivellego. Malec stoi w kontrapoście. O sztuce florenckiej przypomina przeźroczystość jedwabnych rękawów jego ubranka. Na złotym tle, z którego artysta prawie nigdy nie rezygnuje, wyraziście zarysowuje się czerwień kotary. Czerwień ta uwypukla odrębność przedstawionych postaci. Kafle podłogi pomagają oddaniu perspektywy. Taki zabieg przypomina znane z Urbino dzieła Paolo Uccello. Przedstawieniu zdaje się brakować odniesienia czy tła ziemskiego, scena jawi się jakby „w pustce”. Życia przydaje jednak gra światła i cienia.