thumb|200px|Położenie Nowej Zelandii na płycie australijskiej thumb|200px|Mapa głównych wulkanów na Nowej Zelandii Nowa Zelandia znajduje się na wschodnim skraju płyty australijskiej. Oderwała się od Australii w kredzie. Nowa Zelandia to antyklinorium przedzielone uskokiem przesuwczym o kierunku południowy zachód-północny wschód, zaliczanym do największych uskoków przesuwczych na świecie. W budowie tegoż państwa wyspiarskiego mają udział skały metamorficzne, skały osadowe oraz skały magmowe, ich pochodzenie datowane jest od paleozoiku po kenozoik. Sedymentację skał przerywały ruchy tektoniczne, po których powstawały archipelagi wysp; miało to miejsce przed ordowikiem, w dewonie, przed permem, pod koniec jury, między kredą a trzeciorzędem oraz pod koniec trzeciorzędu.
Najstarsze skały, jeszcze z okresu paleozoiku, występują wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży Wyspy Południowej i stanowią je intruzje granitoidów. Większą część Nowej Zelandii budują grube osady głębokomorskie, głównie okruchowe (klastyczne), datowane od permu do jury. Skały te zostały zmetamorfizowane i sfałdowane pod koniec jury oraz pocięte przez intruzje gabr i diorytów. Z powodu niszczenia powstałego łańcucha górskiego powstały grubookruchowe osady kredy górnej, występujące głównie na Wyspie Północnej;