Po ucieczce z niewoli wstąpił do ZWZ, jednak 26 kwietnia 1940 roku opuścił Lwów celem przekroczenia granicy polsko-węgierskiej. Został aresztowany przez siły radzieckie i był więziony w Stanisławowie, Starobielsku i Moskwie. Następnie został zesłany do łagrów Jercewo, Mostowica i Onofrówka w obwodzie archangielskim. 18 listopada 1941 roku został zwolniony w wyniku podpisania układu Sikorski-Majski. Od 12 lutego 1942 roku służył w 1 kompanii karabinów maszynowych 25 pułku piechoty 9 Dywizji Piechoty. W Palestynie 5 maja został przeniesiony do IV batalionu 3 Dywizja Strzelców Karpackich jako młodszy oficer w oddziale przeciwpancernym, a od 21 marca 1943 roku służył w sztabie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich.
Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 29 marca 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 21 na 22 września 1944 roku w ramach operacji „Przemek 1” dowodzonej przez por. naw. Stanisława Kleybora (zrzut na placówkę odbiorczą „Rozmaryn” w pobliżu majątku Czaryż). Został przydzielony do Okręgu Radom-Kielce AK na dowódcę 5 kompanii II batalionu 2 pułku piechoty Legionów AK, z którym brał udział w kilku bitwach z Niemcami m.in. pod Radkowem, Lipnem i Chotowem. W październiku miał zostać oficerem ds.