Tych powieści było osiem o tak ekscytujących tytułach jak: Wróć, gdy będzie ci źle, Oczy Krystyny, Podaj mi dłoń, Balowa suknia, Bar Erika, Rasputin i caryca, czy też Sygnał w ciemności (to o tej powieści miał powiedzieć „To nie było najgorsze. Gdyby tak dopracować to literacko, to kto wie...”).

Pisał także wiersze i fraszki.

Pod pseudonimem dr. Sylwestra Podolskiego drukował frywolne poematy, które pisał wytworną staropolszczyzną. To one wpędziły go w tarapaty, kiedy rozszyfrowano, kto kryje się pod autorską ksywą. Zacny Jagosz (tak nazywała go dziennikarska brać) został oskarżony o pornografię i ponoć tylko interwencja Piłsudskiego uratowała mu skórę (jeden egzemplarz figlarnego utworu miał być przeznaczony dla marszałka).

Był redaktorem tygodnika obrazkowego „Wędrowiec” (1937-1938) oraz wchodził w skład komitetu redakcyjnego miesięcznika poświęconego motoryzacji kraju i turystyce „Pionier Komunikacyjny” (1939), wydawanego przez Związek Właścicieli Autobusów Województwa Łódzkiego.

Był poczytnym felietonistą i recenzentem teatralnymAndrzej Kempa Jagoszewski Mieczysław [w:] Sylwetki łódzkich dziennikarzy i publicystów z przedmową Jerzego Wilmańskiego, Oficyna Bibliofilów, s. 20, Łódź 1991.