Dawid Fabrykant (ur. 22 lutego 1871 w Janowie Lubelskim, zm. 16 maja 1944 w getcie w Łodzi) – łódzki fabrykant, przemysłowiec i działacz społeczny. Syn Abrahama, właściciela ziemskiego. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie studiował na wydziale tkackim Wyższej Szkoły Technicznej w Reutlingen, praktykę odbywał w łódzkich fabrykach włókienniczych.
Działalność biznesowa W 1900 roku, wspólnie z Szają Rosenblattem, założył przy ul. Piotrkowskiej 61 tkalnię wełny wytwarzającą flanele i satyny z półproduktów wykonywanych przez okolicznych tkaczy chałupników. Produkowana była także konfekcja damska z wełny czesankowej. W latach 1908–1909 wspólnicy wybudowali na placu przy ul. Wierzbowej 48 mechaniczną przędzalnię i tkalnię wełny, zatrudniającą około 150 robotników, wśród nich niespełna 10% robotników żydowskich. Fabryka sprzedawała swoje wyroby w dawnej Kongresówce, południowej Rosji, Besarabii i Moskwie. Specjalnością firmy były tkaniny ubraniowe i płaszcze, welury, flanele i ulstry.
Po śmierci Szai Rosenblatta w 1921 roku jego udziały przejął syn Dawida, Józef Fabrykant (zm. 1931).