Adamaszkowa tkanina w tle niejako izoluje postacie od miejsca, w którym zostały przedstawione. To zabieg dobrze znany w weneckim malarstwie tego okresu. Obie postacie spoglądają na siebie. Pozbawione liści drzewo ma symbolizować śmierć, ale nie ostateczną.
Temat Krwi Pańskiej i jej Bożej natury w ciągu trzech dni przebywania Jezusa w otchłani wzbudzał w okresie powstania dzieła szereg dyskusji. Do najsławniejszych należała kontrowersja pomiędzy franciszkaninem św. Jakubem z Marchii i dominikaninem Jakubem z Brescii, której kontynuacji zaniechał papież Pius II, wydając 1 sierpnia 1464 bullę Ineffabilis summi providentia Patris. Papież zakazywał dalszego spierania się, pozostawiając wiernym możliwość osobistego kultu. W ikonografii katolickiej temat ten jest rzadki. Występował przede wszystkim w dziełach powstających pod wpływem szkoły weneckiej (np. Krew Odkupiciela Giovanniego Belliniego z 1460-1465 czy Chrystus między aniołami i narzędziami Męki Vittore Carpacciego z 1496). Przedstawienie św. Franciszka, zbierającego Krew Pańską jest tematem niezwykle rzadkim, jeśli