Dzieło o wymiarach 7 × 15 m ma prostokątny kształt z zaokrąglonymi bokami, które wpisują się w łagodną wklęsłość sklepienia. Goya pierwszy raz malował dzieło wielkoformatowe, na lekko zakrzywionej powierzchni i oglądane z dołu. Zastosował perspektywę sotto in su i rozlokował grupy aniołów na chmurach na różnej wysokości, stopniowo zmniejszając ich rozmiar i wyrazistość, aby otrzymać wrażenie głębi. Kompozycja opiera się na kształcie „X”, którego linie zaznaczone przez grupy postaci wychodzą z rogów prostokąta i przecinają się w środku. Pod względem koloru wyróżnia się żółtawa ochra, typowa dla przedstawienia niebiańskiej świetlistości, a także żółć, intensywne róż i błękit, które wraz z zastosowanym światłocieniem ożywiają dzieło.
W prawym dolnym rogu widoczny jest spory ubytek o owalnym kształcie. Jest to miejsce, w które trafiła jedna z czterech bomb lotniczych zrzuconych na bazylikę przez republikański samolot 3 sierpnia 1936 roku, w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Dwie z czterech bomb trafiły bezpośrednio w świątynię, ale żadna nie wybuchła.