Hamdi al-Badżahdżi, także al-Paczaczi (ur. 1886, zm. 28 marca 1948) – iracki polityk, premier Iraku w latach 1944–1946.
Życiorys Pochodził z zamożnej rodziny z Bagdadu. Ukończył studia prawnicze w Stambule w 1909, a następnie od 1913 do 1916 był w niej wykładowcą. W tym okresie związał się ze Sprzysiężeniem i zaczął działać w arabskim ruchu niepodległościowym. Brał udział w powstaniu arabskim w 1920, za co został zesłany na wyspę Handża w Zatoce Perskiej.
W pierwszych latach istnienia państwa irackiego był bliskim współpracownikiem Abd al-Muhsina as-Saduna i w 1925 wszedł do jego rządu jako minister wakfów. Na stanowisku pozostał przez rok. Następnie wycofał się z polityki i utrzymywał się z własnego majątku ziemskiego. W 1935 został wybrany do irackiego parlamentu, lecz nie odgrywał w nim większej roli. W 1941 był ministrem spraw społecznych.
W czerwcu 1944, po rezygnacji Nuriego as-Sa’ida, został premierem Iraku. Uzyskał przychylność regenta kraju Abd al-Ilaha, który obawiał się dążeń jego poprzednika do władzy autorytarnej. Między al-Badżahdżim a poprzednim premierem nie było zbyt wielkich różnic poglądowych i w nowym gabinecie pozostało kilku polityków z poprzedniego składu.