Oblężenie Mantui – działania zbrojne wojsk francuskich podczas kampanii włoskiej w trakcie wojny z I koalicją antyfrancuską, trwające od 4 czerwca 1796 do 2 lutego 1797. Zakończone zdobyciem miasta i twierdzy przez wojska Napoleona Bonaparte.
Przebieg Mantua w roku 1796 była silną twierdzą panującą nad dolinami rzek Mincio i Adyga, i stanowiącą główny punkt oparcia dla cesarskich wojsk austriackich w północnej Italii. Po zwycięskiej dla wojsk Napoleona bitwie pod Lodi, w twierdzy mantuańskiej schronił się 13-tysięczny korpus austriacki generała Johanna Beaulieu.
4 czerwca 1796 oblężenie twierdzy podjęła 9-tysięczna dywizja generała Jean Séruriera. Na początku lipca pod murami fortecy stanął też Bonaparte z pozostałymi wojskami, powiadomiony jednak, że z Tyrolu na odsiecz podąża 50-tysięczna armia austriacka gen. von Wurmsera. Rozporządzając jedynie 43 tysiącami żołnierzy, Napoleon rozważał wówczas możliwość odwrotu. Dla zyskania na czasie wysłał przeciw Wurmserowi jednego ze swoich najlepszych dowódców – André Massénę, któremu ze względu na dysproporcję sił nie udało się jednak powstrzymać tempa marszu Austriaków. Z podobnym zadaniem wysłany został gen. Pierre Augereau, który również doznał niepowodzenia.