Mogli być odznaczeni pracownicy, którzy: 1) zapobiegli wypadkom kolejowym, próbom sabotażu i szkodnictwa. 2) przyczyniają się do przedterminowego wykonania planu przez szczególne osiągnięcia w służbie; 3) przejawiają inicjatywę i pomysłowość w pracy; 4) przyczynili się do obniżenia kosztów własnych przedsiębiorstwa przez racjonalizatorstwo, usprawnienia, wynalazczość, współzawodnictwo i wprowadzenie postępu technicznego; 5) zapewniają bezawaryjną pracę taboru kolejowego i kolejowych urządzeń technicznych.
Dodatkowe kryteria pozostały prawie bez zmian, jedynie podwyższono wymagany minimalny okres pracy wymagany dla otrzymania odznaki do 5 lat.
Możliwość nadawania odznaki za długoletnią pracę pozostawała bez zmian.
Zmiany z 1967 pozwalały na odznaczanie również pracowników komunikacji kolejowej państw obcych „za zasługi położone w dziedzinie umacniania współpracy międzynarodowej w zakresie transportu kolejowego”, oraz inne osoby (spoza resortu) „za zasługi związane z działalnością kolejnictwa”.