Odziedziczył hrabstwo Schaumburg-Lippe po śmierci ojca w 1748 roku. Wojna z władcami Hesji-Kasselu, próbującymi anektować terytorium hrabstwa, była dobrą szkołą dla rozwoju zdolności strategicznych Wilhelma. Aby jeszcze lepiej pojąć tajniki dowodzenia, udał się na dwór Fryderyka II Wielkiego w Berlinie, gdzie dzięki znajomości wielu języków – francuskiego, angielskiego, łaciny, włoskiego oraz portugalskiego – obracał się w najbliższym kręgu królewskich zauszników (wśród nich w tym czasie znajdował się Voltaire). Później ruszył do Włoch i na Węgry.
Po wybuchu wojny siedmioletniej wystawił własny pułk i dołączył do wojsk angielsko-pruskich. W stopniu generał majora wyróżnił się w służbie Hanoweru – dowodząc artylerią pod Minden powstrzymał francuski atak na lewe skrzydło. W 1759 roku otrzymał dowództwo nad całością sił artyleryjskich koalicji angielsko-pruskiej.
240px|thumb|Barbara Lippe-Biesterfeld (1744–1776), żona Wilhelma
W trakcie hiszpańskiej inwazji na Portugalię powierzono mu dowództwo nad wojskami portugalsko-angielskimi za sprawą wpływowego portugalskiego premiera markiza de Pombala. Wilhelm dołączył do koalicji w 1762 roku i powstrzymał hiszpański najazd podczas konfliktu nazywanego „wojną fantastyczną” (por. Guerra Fantástica).