Po inwazji włoskiej na Albanię w kwietniu 1939 pracował jako urzędnik we Wlorze. Za namową Xhevata Korcy, nauczyciela gimnazjum w Szkodrze wstąpił do Albańskiej Partii Faszystowskiej, w 1941 został jej sekretarzem generalnym. W 1943 porzucił to stanowisko i razem z bratem Zenelem związali się z organizacją Balli Kombëtar. W dniach 30–31 sierpnia 1943 wziął udział w bitwie z Włochami pod Reçi. Po kapitulacji Włoch współpracował z płk Anthony Neelem z misji brytyjskiej, działającej na terytorium Albanii. W listopadzie 1944, kiedy komuniści przejmowali władzę w kraju, Kazazi organizował ucieczkę z Albanii grupy polityków z Midhatem Frashërim na czele.
Po zdobyciu władzy przez komunistów skazany zaocznie na karę śmierci, ukrywał się w górach, w domu swojego wuja Rifata. Po klęsce powstania postrybskiego oddziały pacyfikacyjne odkryły kryjówkę Kazaziego. Otoczony, odmówił poddania i się zastrzelił. Ciało Kazaziego zostało wystawione w Szkodrze na widok publiczny.
Przetłumaczył na język albański dzieło Dimitrije Tucovicia „Serbowie i Albańczycy”, poddającego krytyce politykę Serbów wobec Albańczyków. W 2009 został uhonorowany tytułem Honorowego Obywatela Szkodry.
Był żonaty (żona Nasibe z d.