Na stanowisku dowódcy 4 Syberyjskiego Korpusu Armijnego zastał go upadek monarchii. Dowodzenie utracił w ramach czystek w dowództwie, przeprowadzanych przez Rząd Tymczasowy. 10 kwietnia 1917 roku wpisany na listę rezerwy dowództwa w Piotrogrodzie, 28 września 1917, z uwagi na chorobę, odszedł ze służby wojskowej, z prawem do zachowania munduru i pensją. Od końca 1917 do 1918 roku Leonid-Otto Sirelius miał operować wraz z innymi zgrupowaniami Białych na południu Rosji. Następnie miał dostać się do niewoli, po czym przetransportowano do Piotrogrodu, gdzie został rozstrzelany w 1918 roku. Inne źródła rosyjskie podają natomiast, że do rozstrzelania Sireliusa miało dojść w 1920 roku lub też, że miał on wyemigrować do rodzinnej Finlandii, gdzie miał umrzeć około 1930 roku. Baza danych grupująca zabitych w latach 1914–1922 żołnierzy pochodzenia fińskiego, podaje że Sirelius został rozstrzelany w 1918 roku. Dokładna data i okoliczności śmierci nie są znane. Otto-Leonid Sirelius, obok generała piechoty Leonida Lescha, był najwyższym rangą oficerem pochodzenia fińskiego, który dosłużył się najwyższego stopnia generalskiego w Armii Imperium Rosyjskiego.