Jako uznany adwokat otrzymał w 1913 tytuł radcy królewskiego.

Również w Nowej Zelandii Wilding pozostawał aktywnym sportowcem, przede wszystkim krykiecistą; jako utalentowany praworęczny batsman i leworęczny slow bowler przez prawie dwadzieścia lat występował w reprezentacji Canterbury, pełniąc także obowiązki kapitana. Grał w barwach Canterbury m.in. w marcu 1888 przeciwko Anglikom, a w latach 1896–1897 znalazł się w składzie reprezentacji Nowej Zelandii. Po mistrzowskie tytuły sięgał także jako tenisista: w latach 1887–1895 był pięciokrotnie mistrzem Nowej Zelandii w grze podwójnej (w parze z R. D. Harmanem), a w 1889 z E. Gordon – mistrzem w grze mieszanej.

Duże zasługi dla rozwoju sportu nowozelandzkiego położył Wilding jako działacz. Był jedną z czołowych postaci młodego związku lekkoatletycznego (New Zealand Amateur Athletic Association). Trzykrotnie stał na czele krajowego związku krykieta (New Zealand Cricket Council), przez 16 lat kierował lokalnym stowarzyszeniem krykieta Canterbury, a przez 41 lat był prezesem Lancaster Park Cricket Club. Przyczynił się do uratowania znanego kompleksu sportowego Lancaster Park, podupadłego finansowo w okresie I wojny światowej.