Obroniła tytuły mistrzowskie w pchnięciu kulą (wyprzedzając Mary Peters z Irlandii Północnej i Nancy McCredie z Kanady) i w rzucie dyskiem (przed Roberts i Carol Martin z Kanady) na igrzyskach Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Brytyjskiej w 1966 w Kingston. Po tych igrzyskach wycofała się na kilka lat w wyczynowego uprawiania lekkiej atletyki.
Powróciła jako aktywna zawodniczka na początku następnej dekady. Zdobyła brązowy medal w pchnięciu kulą na igrzyskach Konferencji Pacyfiku w 1973 w Toronto, a następnie srebrny medal w tej konkurencji na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 w Christchurch (ulegając Jane Haist z Kanady, a wyprzedzając Roberts).
Young zdobyła 37 tytułów mistrzyni Nowej Zelandii (najwięcej spośród wszystkich zawodników), w tym 18 złotych medali w rzucie dyskiem i 17 w pchnięciu kulą: pchnięcie kulą – od 1955/1956 do 1865/1966, 1971/1972, 1972/1973, 1973/1974, 1978/1979, 1979/1980 i 1980/1981 rzut dyskiem – 1956/1957, 1957/1958, od 1960/1961 do 1965/1966, 1971/1972, 1972/1973 i od 1974/1975 do 1981/1982 pięciobój – 1957/1958 i 1962/1963