Sporadycznie występował w imprezach wielkoszlemowych. W grze pojedynczej najdalej zaszedł na Wimbledonie w 1947 roku, kiedy osiągnął IV rundę, pokonując kolejno trzech reprezentantów gospodarzy i przegrywając z Francuzem Petrą. W 1957 roku uległ w swoich pierwszych pojedynkach w Paryżu Duńczykowi Ulrichowi, a w Londynie Australijczykowi Andersonowi. W mistrzostwach Australii zagrał raz – w 1951 roku – i wyeliminowany został w pierwszej rundzie przez Wilderspina (Australia), ale w deblu w parze z rodakiem McKenzie doszedł do ćwierćfinału. W 1954 roku był w grze podwójnej ćwierćfinalistą Wimbledonu, mając za partnera Otwaya; para nowozelandzka wyeliminowała wówczas m.in. Amerykanów Shea i Falkenburga, by w 1/4 finału, w pięciu setach, ulec Seixasowi i Trabertowi. Z kolei w grze mieszanej na Wimbledonie 1954 roku Robson (w parze z żoną) doszedł do IV rundy.
W uznaniu kariery badmintonowej i tenisowej w 1990 został wpisany został do galerii sław sportu nowozelandzkiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nowozelandzcy tenisiści Kategoria:Nowozelandzcy badmintoniści Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2022