Kolumna dotarła ostatecznie na rampę falenickiej stacji kolejowej, położoną na południe od budynków dworca. Wszystkich rembertowskich Żydów niezwłocznie załadowano do bydlęcych wagonów. W sierpniowym upale pociąg przez wiele godzin musiał jednak oczekiwać na bocznicy, dopóki do wagonów nie załadowano kilku tysięcy Żydów z likwidowanego równocześnie getta w Falenicy. Do tego samego transportu Niemcy skierowali jeszcze grupę kilkuset Żydów z Otwocka (w większości dzieci). Na samym końcu do wagonów trafili natomiast żydowscy policjanci, pomagający dotąd Niemcom przy deportacji swoich rodaków. Po zmroku złożony z ok. 40 wagonów transport odjechał do obozu zagłady w Treblince.
Getto szczątkowe thumb|Zarządzenie gubernatora Fischera w sprawie utworzenia gett szczątkowych w dystrykcie warszawskim thumb|Pomnik Ofiar Obozu Zagłady w Treblince. Kamień upamiętniający Żydów z Rembertowa 16 listopada 1942 gubernator dystryktu warszawskiego Ludwig Fischer wydał zarządzenie w sprawie utworzenia tzw. gett szczątkowych w sześciu miastach dystryktu warszawskiego. Jedno z takich gett powstało w Rembertowie. Niemcy umieścili tam ok. 200 żydowskich mężczyzn, których zmuszali do niewolniczej pracy – przede wszystkim w fabryce amunicji „Pocisk” w Rembertowie oraz w zakładach „Smitt i Junk” w Kawęczynie.