Wentryty 2 i 3 u samców bez uszczecinionych dołeczków, a 5 i 6 u obu płci bez krótkich szczecinek i tylko z jedną parą szczecinek o zmiennej pozycji. Edeagus w widoku bocznym silnie łukowaty, a w grzbietowym asymetryczny. Grzbietowy obszar błoniasty edeagusa szeroki, prawie sięgający do bulwy podstawowej. Dysk wierzchołkowy obecny lub nie. Woreczek wewnętrzny uzbrojony lub nieuzbrojony.
Występowanie Przedstawiciele rodzaju są endemitami Nowej Zelandii, gdzie występują na Wyspie Północnej i Wyspach Trzech Króli.
Taksonomia Rodzaj opisali w 2005 roku André Larochelle oraz Marie-Claude Larvière w 53 tomie Fauna of New Zealand. Gatunkiem typowym został Tuharpalus moorei. Nazwa rodzaju wywodzi się z połączenia tui (ptak z rodziny miodojadów) i Harpalus.
Opisano dotąd 5 gatunków z tego rodzaju:
Tuiharpalus clunieae Larochelle et Lariviere, 2005 Tuiharpalus crosbyi Larochelle et Lariviere, 2005 Tuiharpalus gourlayi Britton 1964 Tuiharpalus hallae Larochelle et Lariviere, 2005 Tuiharpalus moorei Larochelle et Lariviere, 2005
Przypisy
Kategoria:Harpalinae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2005 roku