Po wojnie, 31 marca 1921 roku, ożenił się z Mollie Dendy Watney. Mieli jedną córkę i dwóch synów. W latach 1918–1930, Platt nadal służył jako oficer sztabowy różnych jednostek, aż wreszcie, w roku 1930 otrzymał awans na podpułkownika. Do roku 1939 dowodził 2 Batalionem Wiltshire Regiment. W 1933 roku otrzymał stopień pułkownika i do 1934 pełnił obowiązki oficera sztabowego 1. stopnia 3 Dywizji Piechoty w Bulford. W roku 1934 został brygadierem i przez kilka lat dowodził 7 Brygadą Piechoty. W latach 1937–1938 był królewskim aide-de-camp. W 1938 otrzymał awans na generała-majora.
Od 1938 do 1941 roku Plattowi podlegały Sudańskie Siły Obronne (SDF). Jako dowódca nosił arabski tytuł „al-qa'id al-'amm” (Lider Armii), co jego podwładni najczęściej skracali nazywając go „Kaid”. Dowodził wojskami, które dokonały inwazji terytorium Erytrei Włoskiej z Sudanu w ramach kampanii wschodnio-afrykańskiej. Jego najlepszymi jednostkami były 4 i 5 Hinduska Dywizja piechoty. Po zajęciu 18 stycznia 1941 roku opuszczonego węzła kolejowego w miejscowości Kassala w Sudanie Platt wkroczył do Erytrei i 28 stycznia zajął Agordat. Wkrótce jednak napotkał silny włoski opór pod Keren. W zaciętych walkach, jakie toczyły się od 3 marca do 1 kwietnia, Platt odegrał znaczną rolę i przyczynił się do ostatecznego zwycięstwa.