obraz został praktycznie ukończony w lutym następnego roku. Jego opis z pamięci przedstawiła matka artysty. Whistler zwyczajowo pracował w studiu, korzystając z profesjonalnych modelek, w tym wypadku z usług Joanny Hiffernan, która przed jego matką skrzętnie ukrywała swój intymny związek z nim. Rysy Hiffernan na obrazie są niewyraźne, ale rozpoznawalne. Ukazana ona została w pozycji siedzącej, z pędzlem w jednej ręce i z wazonem ozdobionym niebieskimi figurami w drugiej. Zainteresowanie Whistlera sztuką Dalekiego Wschodu widoczne jest w otaczających modelkę akcesoriach, z których liczne pochodziły z jego własnej kolekcji; w tym ceramika i chiński haftowany szlafrok, w który ubrana została modelka. Zgodnie z nazwami kolorów użytych na płótnie, Whistler chciał podkreślić, że jego prace są przede wszystkim kompozycjami abstrakcyjnych kolorów. W tytule płótna Lange Leizen nawiązuje do lange lijzen, (hol. długie damy/kobiety), określenia używanego przez holenderskich kolekcjonerów dla niebiesko-białej, chińskiej porcelany, produkowanej za rządów cesarza Kangxi, dekorowanej sylwetkami wysmukłych kobiet. Termin ten Whistler przetłumaczył jako long Elizas (długie Elizy), nawiązując w ten sposób do figur, zdobiących trzymany przez modelkę wazon.