Łazęki, łazenki, lasanki, łaźniki, łazy (, ) – kategoria półwolnych chłopów książęcych w średniowiecznej Polsce.

O dawnych łazękach zachowało się niewiele informacji.

Przysługiwało im dziedziczone prawo grupowe „ius lasanki”, do służby i ziemi, którą użytkowali. Łazenki należeli do własnej organizacji „officium lasanki”, na której czele w 1223 roku stał starosta Bogdan z Polkowic.

Łazenków wymieniały dwa dokumenty z kancelarii Henryka BrodategoKodeks dyplomatyczny Śląska, Wrocław 1956, 1959, 1964, t. III. nr 275, nr. 337. W jednym z nich, wydanym w roku 1223, książę wyrzuca grupę niewolników z miejscowości Sichów na Śląsku, podarowanej cystersom, jednocześnie jakby w rekompensacie czyniąc ich półwolnymi i obdarzając prawem łazenków, „ius lasanki”. Sędzią-rządcą tego prawa książę Henryk ustanowił starostę polkowickiego Bogdana.

Trudno dzisiaj określić, na czym polegała służba łazenków. Roman Grodecki był zwolennikiem tezy, że ich nazwa wywodzi się od terminu łazy, oznaczającego teren po wypalonym i wykarczowanym lesie, przeznaczony do ręcznej uprawy.