Choć drzewo spotykane jest w Nelson i Marlborough na Wyspie Południowej, na południe od równoleżnika 38° występuje tylko lokalnie. Nigdy nie spotkano go dalej niż 8 km od wybrzeża (strumień Waitākere w okolicy Auckland) ani też wyżej niż 350 m n.p.m. Ekstremalne najniższe temperatury w miejscach, gdzie roślina może się rozwijać, zazwyczaj są znacznie wyższe od 0°C.
W jego naturalnym siedlisku sukces gatunku bazuje głównie na produkcji wielkich ilości nasion, długiego życia nasiona i szybkiego wzrostu już po kiełkowaniu. W lesie jest to zasadniczo gatunek krótkotrwały, oportunistyczny. Swą efektywność zawdzięcza następującym cechom: zdolności do szybkiego zajęcia gruntu podczas czasowego dostępu światła w lesie, bardzo szybkiemu tempu wzrostu, szybkiemu wytwarzaniu owoców i wspomnianej już dużej produkcji nasion, zwłaszcza przed śmiercią osobniczą, a także zdolności nasion do kiełkowania zaraz po otworzeniu się owoców. thumb|Roślina ma duże liście i białe kwiaty Nasiona tego drzewa mogą zostać pobudzone do wzrostu przez ogień po długich latach spoczynku na powierzchni gleby. Po wykiełkowaniu roślina rozwija się bardzo gwałtownie. Przy sprzyjających warunkach jest to pierwsza wzrastająca roślina, po której pojawiają się Urtica ferox, Macropiper excelsum, Coprosma macrocarpa i Coprosma australis.