napisała sztukę z młodzieżowego środowiska artystycznego Romana . Sztuka miała być wystawiona przez uczniów szkoły krakowskiej, jednak śmierć reżysera w 1948 temu przeszkodziła. Dobrowolska przez dłuższy czas pracowała w dwóch muzeach krakowskich: Narodowym i im. XX Czartoryskich (w muzeum im. XX Czartoryskich objęła po wojnie posadę asystentki). Otrzymała także wyróżnienie Wojewódzkiego Wydziału Kultury za nowelę pt. Zagubiona miniatura. Po wojnie, zainteresowana filmem, nawiązała kontakt z Warsztatem Filmowym, następnie przeniosła się do Łodzi, gdzie kontynuowała edukację jako słuchaczka Wyższego Studium Filmowego.
W 1948 dostała stypendium państwowe i rozpoczęła studia w Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze na wydziale dramaturgii filmowej. W czasie studiów pracowała m.in. w czeskim filmie rysunkowym i kalkowym.
Dalsze życie zawodowe Po ukończeniu studiów w Pradze i powrocie do kraju objęła na krótki czas stanowisko redaktora w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. Zrezygnowała z tej pracy z braku możliwości realizacji własnej twórczości filmowej i zdecydowała się na praktykę reżyserską w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi.